Tengri inancından ve bozkır yaşamının kadim sembollerinden ilhamla  

Her biri tek tek elde üretildiği için sınırlı sayıdadır !

Mit, Sembol, Seramik

Bu kupa, Tamgalısay petrogliflerinden, Orhun Yazıtları’ndan, Tengri inancından ve bozkır yaşamının kadim sembollerinden ilham alır.

Ürünün yüzeyinde yer alan Güneş ve Ay sembolleri, göksel düzeni ve ruhsal rehberliği temsil eder. 

Gövdesinde ise, Orhun Yazıtları’ndaki 

“Üstte mavi gök, altta yağız yer yaratıldığında, ikisinin arasında insan oğlu yaratılmış.” 

ifadesi bulunur. (Bilge Kağan, Kültigin Anıtı Doğu yüzü 1. satırından alıntı)

Yaklaşık 500 ml hacme sahip bu kupa, 1100 °C’de çift pişirimle üretilir. Her biri el yapımı olduğu için küçük farklılıklar taşır; bu farklılıklar onun ruhunun parçasıdır.

Kültigin Anıtı Doğu Yüzü 1. satırından 

Göğe Seslenmek: Tengri İnancı ve Bozkır Kültürü

Kupanın üzerindeki semboller, eski Türklerin Tengri inancı ile sıkı bağ kurar. Tengri (Gök Tanrı), Orta Asya bozkırlarının ruhsal dünyasında merkezi bir figürdür. Bu inançta:

• Gök, düzeni ve kutsal olanı temsil eder.

• Yer, doğayı ve yaşam alanını simgeler.

• İnsan, gök ve yer arasında bir denge unsurudur.

Orhun Yazıtları’nda da bu anlayış açıkça görülür:

“Üze kök Tengri, asra yagız yir kılındukda, ikin ara kişi oğlı kılınmış.”

— Kül Tigin Yazıtı (732 DS)

Bu ifade, insanın gök ve yer arasındaki denge alanında var olduğuna işaret eder. Kün-Ay Kupa da bu dengeyi simgesel olarak yeniden yorumlar; her kullanımda bir dua, bir hatırlayıştır.

Güneş, yaşamı; Ay ise zamanı simgeliyordu. 

Bozkırın Ritüeli: Güneş, Ay ve İnsan

Bu kupa yalnızca bir içecek kabı değil; aynı zamanda bir ritüel nesnesidir. Avcı-toplayıcı dönemlerden itibaren, güneş ve ay insanın yön bulduğu, dua ettiği iki temel rehberdi. Güneş, yaşamı; Ay ise zamanı simgeliyordu. Bu iki sembol, gökyüzüyle kurulan iletişimin iki kutbudur.

Bozkır topluluklarında, şamanlar av öncesi törenlerde kam davuluyla ruhlar dünyasına seslenirdi. O çağlardan bugüne kalan bu sezgi, Kün-Ay Kupası’nın tasarımında yaşamaya devam eder.

Dede Korkut’un Yankısı

Bu anlatım biçimi, yüzyıllar sonra Dede Korkut Anlatılarında da yankılanır. Bamsı Beyrek ve Salur Kazan destanlarında geçen doğa yakarışları, eski şamanik duaların sözlü geleneğe dönüşmüş hâlidir. Güneş’e, rüzgâra, toprağa hitap etmek; aslında Tengri’ye seslenmenin bir başka biçimidir.

Günümüzle Bağ Kurmak

Her el yapımı kupa, geçmişin sessiz bir yansıması gibidir. Kün-Ay Kupa, toprağın, ateşin ve suyun birleşimiyle doğar. Her yudumda, bu elementlerin dengesi yeniden hissedilir. Bu yüzden onu kullanmak, aynı zamanda bir hatırlama eylemidir.

Güneşin ilk ışığında içilen kahve, ya da ay ışığında paylaşılan bir çay; bu kupa aracılığıyla bir bozkır duasına dönüşür.

Bozkırın rüzgârı, taşlara kazınmış sözleri yavaşça fısıldarken 

Rüzgâr, taş yüzeylere kazınmış eski işaretlerin üzerinden geçerken, unutulmuş bir sesi yeniden uyandırır. Güneş ve ayın dengesi, gök ile yer arasındaki görünmez bağı fısıldar. Bu işaretler yalnızca birer sembol değildir; zamanın içinden bugüne ulaşan bir uyarıdır. Bilge Kağan’ın çağından kalan bu dil, kelimelerden çok daha derin bir anlam taşır.

“Bir bak tarihe…” diye başlayan o sessiz çağrı, aslında geçmişten bugüne uzanan bir hatırlayıştır. Orhun Yazıtları’nda yankılanan bu ruh, insana yalnızca gücü değil, dengeyi ve bilinci de hatırlatır. Çünkü bazı sözler yazıldıkları anda değil, hissedildikleri anda anlam kazanır.

Kullanım & Deneyim

Bu kupa özellikle:
• Sabah yalnız içilen kahvelerde
• Gece sessizliğinde düşünürken
• Yazı yazarken ya da üretirken
• Doğada, ateş başında geçirilen anlarda

bir alışkanlıktan çok ritüele dönüşen bir deneyim sunar.

Kullananlar için zamanla sıradan bir fincan olmaktan çıkar; kişisel bir nesneye dönüşür.