Yer-Su Seramik

Yer-Su Seramik, köklerini eski Ön Türk inanç dünyasında doğayı, yaşamı ve kozmik dengeyi koruduğuna inanılan Yer-Su ruhlarından alır. Bu anlayış, insanın toprak ve suyla kurduğu ilişkinin yalnızca fiziksel değil; ruhsal ve ontolojik bir bağ olduğunu kabul eder. Orhun Yazıtları’nda sıkça geçen Yer-Su ifadesi, tarihsel bir referansın ötesinde, belleğin taşa kazınmış hâli olarak görülür. Üretim sürecinde biçimin yalnızca estetik değil, ruhsal bir dengeyi gözetmesi amaçlanır; formun ancak bu denge içinde anlam kazandığına inanılır.

Seramik pratiğim, insanlık tarihinin en kadim teknolojilerinden biri olan ateşle toprağın buluşmasını yalnızca bir üretim süreci olarak değil, kültürel ve ruhsal bir dönüşüm biçimi olarak ele alır. Seramiğin antik çağlardan bu yana insan belleğinde yer etmiş ritüelistik ve simgesel anlamları, çağdaş formlar aracılığıyla yeniden yorumlanır. Özellikle Şamanistik dünya görüşünün dönüştürücü ve arındırıcı unsurları, üretimin temel ilham kaynaklarından biridir. Bu bağlamda ateş, yalnızca teknik bir araç değil; geçmiş ile şimdi arasında bir aracı, kutsal bir dönüşümün metaforu olarak konumlanır.

Çalışmalarımda antik ve arkaik kültürlerin izlerini çağdaş formlarla harmanlayarak, seramiği hem maddi hem de manevi bir hafıza nesnesine dönüştürmeyi amaçlıyorum. Üretilen her parça el yapımıdır ve seri üretime karşı bilinçli bir duruşu temsil eder. Geçmişin doğrudan kopyalanması hedeflenmez; arkaik ve mitolojik köklerin, bugünün yaşamıyla temas edebilen modern formlar aracılığıyla yeniden anlam kazanması amaçlanır.

Yer-Su Seramik, arkaik belleğin bugüne bırakmak istediği sessiz bir iz olarak konumlanır. Her eser, kültürel süreklilik ile ruhsal derinliği bir araya getiren özgün bir anlatı alanı oluşturur; kullanıcıyı fark edilmeden hatırlamaya ve sorgulamaya yönlendiren bir nesne olmayı hedefler.